‘t Gebruuk vaan krachtkabels dateert mie es ‘n iew trök. In 1879 wikkelde de Amerikaanse oetvinder T. A. Edison jute um ‘n kopere staaf, sloeg ‘t in ‘n iezer pijp en vulde ‘t vervolgens mèt ‘n asfaltmengsel um ‘n kabel te make. Heer heet dees kabel in New York geïnstalleerd, wat de pionier waor in de oondergróndse stroomtransmissie. ‘t Jaor daonao bedach de Britse oetvinder Callender ‘n asfalt-geïmplegeerde papier-geïsoleerde netskabel oet. In 1889 lagte de Britse oetvinder SZ Ferranti ‘n 10 kV olie-geïmplegeerde papier-geïsoleerde kabel tusse Londe en Deptford. In 1908 voltooide ‘t Vereineg Keuninkriek ‘n 20 kV kabelnetwerk. Stroomkabels woorte steeds mie gebruuk. In 1911 installeerde Duitsland 60 kV hoegspanningskabels, wat ‘t begin markeerde vaan de ontwikkeling vaan hoeg-spanningskabels. In 1913 óntwikkelde de Duitse oetvinder M. Hochstedt fase-afsjermde kabels, die de verdeiling vaan ‘t elektrisch veld binne de kabel verbeterde en de tangentiële spanning op ‘t isolatieoppervlak elimineerde. Dit waor ‘n mijlstein in de ontwikkeling vaan krachkabels. In 1952 installeerde Zwede 380 kV hoogspanningskabels op de noordelike krachtcentrale, wat de ierste toepassing vaan ultra-hoegspanningskabels waor. In de jaore 80 waore 1100 kV en 1200 kV hoogspanningskabels geproduceerd.
